Խաբկանքի հնարավոր կետերը «խաղաղության պայմանագրում»

1. Սահմանների ճանաչում՝ առանց հստակ սահմանագծման (դեմարկացիա և դելիմիտացիա)

Եթե Հայաստանը համաձայնի «փոխադարձ տարածքային ամբողջականության ճանաչմանը» առանց հստակ սահմանագծման մեխանիզմի, ապա Ադրբեջանը կարող է պնդել իր միակողմանի քարտեզները (օր.՝ 1919-1920 թթ․ քարտեզներ)։

Խաբկանքն այստեղ այն է, որ իրավական առումով Հայաստանը ճանաչում է իր սահմանները՝ առանց պաշտպանիչ մեխանիզմի։

2. Սահմանադրության փոփոխության պահանջ

Ադրբեջանը պնդում է, որ ՀՀ Սահմանադրությունից պետք է հանվի ԼՂ–ի մասին դրույթը (նախաբանում «Արցախի միավորման մասին» ակնարկը)։

Խաբկանքը․ եթե Հայաստանը դա կատարի, ապա միջազգային մակարդակով կհրաժարվի Արցախի ցանկացած իրավական հիմքից։

3. Անվտանգության երաշխիքների բացակայություն

Խաղաղության պայմանագիրն ինքնին չի ապահովում ռազմական չհարձակվելու մեխանիզմ, եթե չլինի երրորդ կողմի երաշխիք (օրինակ՝ ՄԱԿ, ԵՄ կամ ՀԱՊԿ մեխանիզմներ)։

Խաբկանքը․ փաստաթուղթը կարող է մնալ պարզապես «թուղթ»՝ առանց գործնական պարտավորությունների։

4. Տրանսպորտային միջանցքների իրավական անորոշություն

Ադրբեջանը պահանջում է «Զանգեզուրի միջանցք» արտահայտությամբ, իսկ Հայաստանը պնդում է՝ միայն «տրանսպորտային ճանապարհների ապաշրջափակում»։

Խաբկանքը․ եթե օգտագործվի «միջանցք» բառը, դա կարող է իրավական հիմք դառնալ Հայաստանի տարածքային ինքնիշխանությունը սահմանափակելու համար։

5. Երրորդ կողմի վերահսկողության մեխանիզմի բացակայություն

Եթե պայմանագիրը չունենա հստակ մեխանիզմ՝ վեճերը լուծելու միջազգային արբիտրաժում կամ դատարանում, ապա կողմերը նորից ստիպված կլինեն հարցերը լուծել ուժի միջոցով։

Խաբկանքը․ պայմանագիրը դառնում է քաղաքական, ոչ թե իրավական փաստաթուղթ։

Եվ ուրեմն խաղաղության պայմանագրի «խաբկանքները» իրավական իմաստով թաքնված են անորոշ ձևակերպումներում․

սահմանների ճանաչում առանց քարտեզի,

«միջանցք» բառի օգտագործում,

երաշխիքների բացակայություն,

Սահմանադրության փոփոխության պարտադրանք։

Այս բոլորն ապագայում կարող են օգտագործվել Հայաստանի դեմ։

Փաստաբան Աննա Ծառուկյանի ֆեյսբուքյան գրառումը