Հայաստա՞ն, թե էրմենիստան, սա է խնդիրը
Հայաստա՞ն, թե էրմենիստան, սա է խնդիրը։
Հայաստանում մեկնարկել է «գունավոր հեղափոխության» երկրորդ փուլը, որն ունի, անշուշտ, արտաքին ակտորներ ու հովանավորներ։
Պատմությունը կրկնվում է։ Ինչպես 100 տարի առաջ, մենք չկարողացանք աշխարհաքաղաքական իրադրության հայանպաստ վերլուծություն անել։
100 տարի առաջ էլ հույսներս դրեցինք Արևմուտքի վրա՝ չգիտակցելով, որ տարածաշրջանում 2 բանակ կա՝ ռուսական և թուրքական։
Եվ մերժելով Ռուսաստանի հետ սերտ դաշինքի իրագործումը՝ «կանաչ լույս» վառեցինք թուրքական հարձակման ու նվաճումների համար։
Միևնույն ժամանակ թուրք-ադրբեջանական տանդեմը, օգտվելով հայ-ռուսական բարդ հարաբերությունների առկայությունից, սերտացրեց իր հարաբերությունը Ռուսաստանի հետ և ստացավ տարածքներ մեր ազգային շահերի հաշվին։
Նույնը կրկնվում է այսօր։ Կապիտուլյանտ իշխանությունը վերջին տարիներին ամեն ինչ արեց հայ-ռուսական դաշնակցային հարաբերությունները փչացնելու համար։ Դրանից օգտվեցին թուրքերն ու ադրբեջանցիները. առաջինը օկուպացրեց Արցախի 75 տոկոսն ու ուղիղ սպառնալիք է արդեն ՀՀ-ի համար, իսկ երկրորդը մտավ մեր տարածաշրջան ու ստիպելու է կապիտուլյանտներից «խաղաղության հաշտություն» կնքել իր բոլոր աղետալի հետևանքներով՝ ընդհուպ մինչև պահանջատիրությունից հրաժարում։
Ի՞նչ լուծման ուղիներ ունենք մենք։
Կամ այս իշխանությունները պետք է հեռանան և ազգային իշխանությունը Ռուսաստանի հետ երկարաժամկետ ռազմաքաղաքական դաշնակցություն է կնքում, կամ կապիտուլյանտները մնում են ու տարածաշրջանի «բանալիները» հանձնում Թուրքիային։
Պատրանք է, թե Արևմուտքը կգա մեզ «կփրկի»։
Կարծում եմ, ինչպես և Վրաստանի դեպքում, Արևմուտքը Հայաստանը «նայողի» մանդատը կհանձնի թուրքերին։
Ես ընտրել եմ առաջինը՝ առանց թուրքերի Հայաստան ուղին, իսկ դո՞ւք:
Էդուարդ Շարմազանովի ֆեյսբուքյան էջից
