Մահացել է արձակագիր Վահագն Գրիգորյանը

Հայ գրականությունը ծանր կորուստ է կրել․ 84 տարեկանում մահացել է արձակագիր, թարգմանիչ և սցենարիստ Վահագն Գրիգորյանը։ Այս մասին տեղեկացնում է Մագաղաթ.ամ պատմամշակութային կայք-ը։

Վահագն Գրիգորյանը ծնվել է 1942 թվականի մարտի 27-ին Երևանում։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1972 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ էր։ Տարբեր տարիների աշխատել է «Հայաստան» հրատարակչությունում, «Պիոներ»՝ այժմ «Աղբյուր», ամսագրում, իսկ 1986–1994 թվականներին եղել է Հայաստանի գրողների միության վարչության քարտուղարը։ 

Նրա գրական ժառանգությունը ներառում է պատմվածքներ, վիպակներ ու վեպեր։ Վահագն Գրիգորյանի ստեղծագործական աշխարհում առանձնահատուկ տեղ ունեն «Ադամամութ», «Պողոս-Պետրոս», «Ժամանակի գետը», «Թռչունի հոգին» և այլ գործեր։ Նրա արձակը տարիների ընթացքում ոչ միայն հրատարակվել, այլև վերարժևորվել է՝ նոր ընթերցողների համար բացելով գրողի ստեղծած յուրահատուկ աշխարհը։

«Ժամանակի գետը» վեպի համար 2009 թվականին Վահագն Գրիգորյանն արժանացել է Հայաստանի Հանրապետության պետական մրցանակի և Հրանտ Մաթևոսյանի անվան մրցանակի։ «Ադամամութ» վեպի համար 1984 թվականին ստացել է Դերենիկ Դեմիրճյանի անվան մրցանակը, իսկ «Թռչունի հոգին» ժողովածուի համար՝ Հայաստանի գրողների միության արձակի ամենամյա մրցանակը։ 

Գրականությունից բացի, նրա ստեղծագործական ճանապարհը կապված էր նաև կինոյի հետ։ Նրա վեպերի և վիպակների հիման վրա «Հայֆիլմում» նկարահանվել են գեղարվեստական ֆիլմեր, իսկ նրա սցենարներով ստեղծվել են նաև մուլտիպլիկացիոն ֆիլմեր։ Գրողի գործերը թարգմանվել ու հրատարակվել են մի շարք լեզուներով՝ ռուսերեն, էստոներեն, լիտվերեն, բուլղարերեն, լեհերեն, սլավոներեն։ 

Վահագն Գրիգորյանի կյանքի վերջին տարիներն անցնում էին նաև Հայաստանից հեռու։ Նա Լիտվայում էր ապրում, սակայն Երևանը շարունակում էր մնալ նրա կյանքի ու հիշողության կարևորագույն քաղաքներից մեկը։ Ինչպես պատմել է գրականագետ Արքմենիկ Նիկողոսյանը, Գրիգորյանն ասում էր․ «Ամեն տարի Երևան եմ գալիս, որ կարողանամ ապրել»։ Այս տարի, սակայն, ծանրացող առողջական վիճակը թույլ չտվեց նրան վերադառնալ։ 

Նրա վերջին զրույցներից մեկում խոսվել էր նաև «5-րդ փողոցը» ժողովածուի մասին։ Գրողը ցանկություն էր հայտնել այն տեսնել հրատարակված։ Այդ ցանկությունը, ինչպես գրել է Նիկողոսյանը, պետք է իրականություն դառնա։

Վահագն Գրիգորյանի անունը հայ արձակի պատմության մեջ կմնա ոչ միայն իր գրքերի թվով կամ ստացած մրցանակներով, այլև այն գրական աշխարհով, որ ստեղծեց իր լեզվով, կերպարներով ու ժամանակի նկատմամբ իր առանձնահատուկ հայացքով։

Նրա գրականությունը շարունակում է մնալ ընթերցողի հետ երկխոսության մեջ։