Հայոց Կանոսան եկավ

Կանոսայի պատմությունը միջնադարյան Եվրոպայի ամենախորիմաստ դրվագներից է, որտեղ եկեղեցին հաղթեց աշխարհիկ իշխանությանը։ Այդ իրադարձությունը տեղի ունեցավ 1077 թվականին, երբ Գերմանիայի կայսր Հենրի IV-ը ստիպված էր ձյուների մեջ երեք օր սպասել Կանոսայի ամրոցի դարպասների առաջ՝ ներողություն խնդրելու համար Հռոմի պապ Գրիգոր VII-ից։ Այս դրվագը դարձավ խորհրդանշան՝ հավատքի, հոգևոր իշխանության և արդարության հաղթանակի վրա բռնակալության ու գերադասության։

Դա մի պահ էր, երբ եկեղեցին հիշեցրեց աշխարհին, որ հոգևոր սկզբունքները չեն կարող վախենալ թագավորներից։

Այդ օրը ձյունի մեջ ծունկի եկավ մի կայսր։ Հոգևոր իշխանությունը պարտադրեց աշխարհիկին՝ խոնարհվել արդարության առաջ։

Կանոսան պատմության պատգամ է՝ երբեմն ժողովրդին պաշտպանող հոգևոր արժեքները կարող են ծնկի բերել բռնապետներին։

Այսօր էլ, երբ Հայաստանում ունենք իշխանություն, որը հաճախ անտեսում է ազգային ու հոգևոր արժեքները, Կանոսայի պատգամը ավելի քան արդիական է։

Երբ պետությունն արհամարհում է եկեղեցին, երբ փորձ է արվում աղավաղել ինքնության սյուները, մենք պետք է հիշենք Կանոսան։

Հայաստանի հոգևոր, ազգային ու մշակութային բուն ներուժը չի ծնկելու օրվա կառավարիչների կամ քաղաքական շահերի առաջ։

Այսօր շատերը դարձյալ ձյունի մեջ են, բայց ոչ զղջման, այլ ամբարտավանության ձյան մեջ։ Բայց պատմությունը ցույց է տալիս՝ ծունկի է գալիս նա, ով մերժում է հավատը;

Այսօր Հայաստանում մենք ունենք իշխանություն, որ ջանում է քանդել մեր հոգևոր սյուները, նվաստացնել ազգային արժանապատվությունը, ստորացնել եկեղեցին, արժեզրկել հերոսությունը։

Բայց Կանոսան ուսուցանում է.

Վերջին խոսքը հոգևորն է ասում, ոչ բռնապետը։

Վերջում ծնկի է գալիս նա, ով մերժել է ճշմարտությունը։

Եվ նա ծնկի է գալիս ժողովրդի առաջ, իր ազգի ու իր պատմության առաջ։

Մենք չենք ուզում նրանց ծնկի բերել ձյան մեջ,

մենք ուզում ենք արթնացնել մեր ժողովրդին, որ չծնկի նրանց առաջ։

Մենք պիտի կառուցենք մի Հայաստան,

որտեղ հավատը չսարսռա իշխանությունից,

որտեղ եկեղեցին ու պետությունը չեն մղում պատերազմի միմյանց դեմ,

այլ ծառայում են ժողովրդին միասին:Այս իշխանությունն անցողիկ է։ Բայց սրբությունները՝ հավերժական։

Հիշեք Կանոսան։

Եվ հիշեցրեք նրանց, ովքեր մոռացել են, որ սուրբ սեղանը կարող է կանգնեցնել անգամ կայսրին։

 Հրայր Կամենդատյանի ֆեյսբուքյան գառումը