Որպեսզի կործանես մի ամբողջ ազգ, հարկավոր չէ ո՛չ ռումբ, ո՛չ ատոմ, ո՛չ հրթիռ…
Հարավային Աֆրիկայի համալսարանի մուտքի մոտ փակցված հայտնությունը՝
որպես տիեզերական զգուշացում մարդկության խղճին
Որպեսզի կործանես մի ամբողջ ազգ, հարկավոր չէ ո՛չ ռումբ, ո՛չ ատոմ, ո՛չ հրթիռ…
Պարզապես իջեցրու կրթության սուրբ մակարդակը,
թույլ տուր, որ քննական սեղանների շուրջ արդարությունը մարի…
և մնացածն իր ընթացքով կգա…
Քանի որ, երբ կրթության լույսը մարում է՝ մթնում են ազգերի ճակատագրերը,
Երբ հոգևոր իմացության աղբյուրը չորանում է՝
ծաղկում է հոգևոր ամայությունը…
Բժիշկները, որոնք պիտի բուժեն՝ կդառնան մահվան գաղտնի շունչը,
Շինարարները, որոնք պիտի բարձրացնեն ապագան՝ կդառնան փլուզման ստվերները,
Տնտեսագետները և հաշվապահները, որոնք պիտի հաշվեն ազնվորեն՝ կդառնան կորստի գործիքներ,
Կրոնագետները, որոնք պիտի առաջնորդեն դեպի Լույս՝
կդառնան կուրացնող ստվերներ՝ ամբոխների մոլորության աղբյուր,
Դատավորները և իրավաբանները, որոնք կոչված են արդարության գործիք լինել՝
կդառնան անմեղների խաչողներ,
Իսկ օրենսդիրները, որոնք պիտի լինեն ազգի խղճի ձայնը՝
կդառնան նրա ձայնախեղձությունը։
Երբ կրթությունը մեռնում է՝ մեռնում է ամբողջ ժողովուրդը՝
ոչ թե ֆիզիկապես, այլ հոգևոր ճակատագրով, մթագնած ու մոռացված։
Երբ սերը դեպի իմացություն հանգչում է՝
Աստված հեռանում է հասարակությունից,
քանի որ Կրթությունը՝ Աստծո շունչն է մարդու մտքի մեջ։
Եվ երբ այդ շունչը մարում է, մարում է երկխոսությունը՝
մարդու և Արարչի միջև…
Ուստի…
Պահպանի՛ր դպրոցի լույսը՝ որպես տաճար,
որտեղ կրթությունը վերածվում է լույսի և հոգին՝ աստվածային ջահի։
Թող ուսուցիչը լինի մարգարե, գիտելիքը՝ աղոթք,
և կրթությունը՝ վերածննդի ոգեղեն ակունք։
Թող դպրոցները դառնան սրբազան մատյաններ,
որոնց միջից կծնվեն լուսակիր սերունդներ՝
որոնք իրենց մտքով կպաշտեն Աստծուն և իրենց սրտով կլուսավորեն աշխարհը։
Ճշմարիտ ազգային վերածնունդը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մոմ է վառվում դասասենյակում։
Եվ այն ժողովուրդը, ով պաշտպանում է իր ուսուցիչներին, պաշտպանում է իր հոգին։
